” Kind maakt niet altijd gelukkig” kopten de kranten dit voorjaar.

Babette Pouwels schreef een proefschrift over werk, gezin en geluk. Uit haar onderzoek bleek dat zowel jonge vaders als moeders minder gelukkig worden na de geboorte van hun eerste kind. Bij vaders houdt dit onbehagen 7 jaar aan; bij moeders zelfs 15 jaar. Dat schijnt te komen door de andere invulling van tijd: er wordt minder gewerkt en meer gezorgd. Haar aanbeveling is om zoveel mogelijk te blijven werken, en te blijven zorgen voor vrije tijd zonder kinderen.

Je kunt inderdaad de zorg uitbesteden. Doen of je eigenlijk geen kinderen hebt.

Of: steeds weer oppas regelen of een au-pair nemen, dat kan natuurlijk ook.

Ik kan het me best voorstellen: als je gewend bent aan:

alle tijd voor jezelf,

op kunnen gaan in je werk,

geld en tijd over houden om uit eten te gaan, te winkelen, op vakantie te gaan,

dan is de komst van een kind wel even slikken.

Ineens moet je steeds maar rekening houden met anderen: je partner, je kind. Je kunt niet meer spontaan afspreken. Etentjes en feesten lijken te behoren tot een ver verleden.

De taakverdeling die je met je partner hebt, wordt ineens heel belangrijk. Beider inspanningen lijken op een gouden weegschaaltje te worden gewogen. Ik kom vaak moeders tegen die zich te weinig gewaardeerd voelen. En guess what: dat geldt dan meestal ook voor de vaders! Blijkbaar kunnen we de ander niet prijzen als we onszelf niet gewaardeerd voelen. Dus voelen beiden zich onbegrepen en ondergewaardeerd.

En dan stééds die kinderen om je heen….: als ze klein zijn, hoop je dat ze snel gaan praten en als ze eenmaal praten, vraag je je af wanneer ze eens hun mond houden.

Je moet ook steeds beslissingen nemen: wat mag wel, wat mag niet. En het lijkt wel alsof ze het aanvoelen: juist als je er lekker voor zit: koffie bij de hand en een verse krant, gebeurt er iets waardoor je op moet springen, pleisters moet plakken, moet troosten.

Dat moet toch ook anders kunnen. Balans tussen je werk, jezelf, je relatie en tijd voor je kinderen.

Waarbij je gezinsleden zich gezien en gewaardeerd voelen en daardoor lekker in hun vel zitten en jou ook je tijd en rust gunnen. Echte communicatie: je kinderen leren kennen als individuele persoonlijkheden, kunnen leren van elkaar, lachen met elkaar. Veel heeft te maken met aandacht- ben je er met je aandacht bij? Of moet het allemaal even tussendoor? En: verwacht je dat anderen voor jou zorgen (en voel je je tekortgedaan als ze dat niet uit zichzelf doen), of kun je zonder schuldgevoel voor jezelf zorgen?

Dat zou heerlijk zijn: een harmonieus gezinsleven. Voelen dat je van elkaar houdt. Het klinkt als een slechte film, ik geef het toe. En toch:  is dat niet wat mensen beseffen (als ze op hun sterfbed liggen): dat  maakt het meest gelukkig?

Dus lieve mensen, hou je aandacht erbij als je met je kinderen praat, praat en luister op een effectieve manier met je gezinsleden, en leer hoe je voor jezelf zorgt zonder schuldgevoel.

Dat is investeren in je eigen geluk. (En dat van anderen.)